ஊர் சுற்றி... போஜனம் தேடி... – சத்யா GP

அத்தியாயம் – 2 

தமிழகத்தின் தலைநகரில் உள்ள பகுதி நேர உணவகம் பற்றித் தான் இந்த அத்தியாயத்தில் நாம் பார்க்கவிருக்கிறோம். பொதுவாக தமிழகத்தின் தலைநகரமான மெட்ராஸுக்கும் தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளுக்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் உண்டு. முக்கியமாக சொல்ல வேண்டியது விலைவாசி.
 
வீட்டு வாடகை, வியாபார ஸ்தலங்களுக்குரிய கடை வாடகை, காலி மனை விலை, தனி வீட்டின் விலை, அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளின் விலை என ரியல் எஸ்டேட் தொடர்புடைய அனைத்தும் சிகரம் தொடும் அளவிற்கே மெட்ராஸில் காணப்படுகின்றன. அடுத்து ஆட்டோ, டாக்ஸிக்கான கட்டணங்கள், ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு செல்ல பல பேருந்துகள் மாற வேண்டிய சூழல், மின்சார ரயில் பயணக் கட்டணம் குறைவு என்றாலும் ரயில் நிறுத்தங்கள் மக்கள் குடியிருப்பு பகுதிக்கு அருகாமையில் இல்லாதிருப்பது, பல்வேறு பகுதிகளில் மின்சார ரயில் வசதியே கிடையாது என்னும் நிலை. இப்படி மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை என்பது அதிகமான “cost of living” சூழலில் தான் என்பதை மக்கள் ஓரளவு பழக்கிக் கொண்டுவிட்டனர் ஆனால் பிழைப்புக்காக தமிழகத்தின் பிற பகுதியிலிருந்து மெட்ராஸ் வந்து வாழ்க்கையை ஓட்டுபவர்களுக்கு ஊர் நினைவும் அதனுடன் இங்குள்ள பெரு நகர வாழ்க்கையையும் ஒப்பிட்டுப் புலம்புவதும் வழமையான ஒன்று. 

உணவைப் பொறுத்தவரை அரிசி, தானியங்கள், எண்ணை வித்துக்கள், காய் கனிகள்... இப்படி எதுவும் மெட்ராஸ் நகர எல்லைக்குள் விளைவதில்லை. பெருவாரியான உணவுப் பொருட்கள் குறிப்பாக காய்கனிகளுக்கு மெட்ராஸின் காவல் தெய்வம் என்றால் அது ஆந்திரா மட்டுமே!
 
அதிகமான கடை வாடகை, தண்ணீர் பிரச்சனை, வேலைக்கு ஆட்கள் கிடைக்காத சிக்கல், போக்குவரத்து நெரிசல் இப்படி பல்வேறு காரணிகளால் உணவுப் பதார்த்தங்களின் விலை மெட்ராஸில் அதிகமே! எனக்குத் தெரிந்து புறநகர் பகுதியில் மெயின் ரோட்டில் அமைந்துள்ள 250 சதுரடி அளவு கொண்ட ஒரு கடைக்கு என் நண்பர் தரும் மாத வாடகை 22,000/- ரூபாய். அது தவிர மேல் தளத்தில் கடையில் பணிபுரியும் மூவர் தங்க ஒரு அறைக்கு அவர் தரும் வாடகை 5,000/- ரூபாய். நண்பர் டீ, பலகாரம் மற்றும் பழரசம் விற்பனை செய்யும் கடையை நடத்துகிறார். தினமும் காசு தந்து லாரியில் தண்ணீர் வரவழைக்கிறார். கேனில் குடிநீர் வாங்குகிறார். பணியாளர்களுக்கான தின சம்பளம், தண்ணீர் செலவினம், மின்சாரக் கட்டணம், கடை மற்றும் அறைக்கான மாத வாடகை, கடை நடத்தத் தேவையான பால், கனி, டீத்தூள், காபித்தூள், பூஸ்ட் மற்றும் மளிகைப் பொருட்கள் மற்றும் ஒரு நாள் லாபமாக ஆயிரம் ரூபாய் என்று கணக்கு வைத்துப் பார்த்தால் தினசரி 9,000 ரூபாய் முதல் 10,000 ரூபாய் வரை வியாபாரம் செய்ய வேண்டும் என்கிறார். ஒரு நடுத்தரமான தேநீர் கடைக்காரர் மாதம் முப்பதாயிரம் சம்பாதிக்க வேண்டுமெனில் அவர் வருடத்திற்கு நாற்பது லட்சம் டர்ன் ஓவர் செய்தே ஆக வேண்டும்... இது தான் மெட்ராஸ்.
 
போஜனம் தேடி கட்டுரையில் மெட்ராஸின் விலைவாசி குறித்து ஏன் இவ்வளவு எழுதுகிறேன் என யோசிக்கிறீர்களா? புறநகர் பகுதிகளில் உள்ள கடை வாடகையே இவ்வளவு என்னும் போது நகரத்தின் முக்கிய இடங்களில் வாடகை எவ்வளவு என யோசித்துப் பாருங்கள். அபிராமபுரத்தில் உள்ள ஸி,பி.ராமசாமி ரோடு பகுதியில் கடை, அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளுக்கான வாடகை என்ன என்று தெரிந்தவர்கள் யோசியுங்கள். தெரியாதவர்கள், தெரிந்தவர்களிடம் விசாரித்து அறிந்து கொள்ளுங்கள். 2008 ஆம் ஆண்டு நண்பர் ஒருவருக்கு இந்த பகுதியில் வீடு வாடகைக்கு பார்த்த அனுபவம் எனக்கு உண்டு. அப்போதே டபுள் பெட்ரூம் ஃப்ளாட் வாடகை இருபதாயிரம் ரூபாய்.  
 
அந்த ஸி.பி ராமசாமி ரோட்டில் கடை வைத்திருக்கும் ஒருவர் ஐந்து ரூபாய்க்கு கலந்த சாதங்களைப் பொட்டலம் கட்டி விற்பனை செய்கிறார் என்றால் உங்களால் நம்ப முடிகிறதா? நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். நான் சொல்வதெல்லாம் உண்மை.  

ஸி.பி ராமசாமி ரோட்டில் உள்ள கீர்த்திலால் நகைக்கடையில் இருந்து அபிராமபுரம், ஆர்.ஏ. புரம் என்று உள்நோக்கி செல்லாமல் எதிர் திசையில் பயணித்தால் ஒரு வழிச்சாலை என இடது புறம் சர் சி.வி. ராமன் சாலைக்குள் நுழைய வேண்டும். சர் சி.வி. ராமன் சாலை துவக்கத்திலேயே இடது புறம் அதாவது எம்.ஆர்.எஃப் டயர் ஷோ ரூம் எதிர்ப்புறம், கனரா வங்கி ஏடிஎம் பக்கத்திலே ஐந்து ரூபாய் சித்ரான்ன பொட்டலக் கடை இருக்கிறது.
 
கடையின் பெயர் : லட்சுமி டீ ஸ்டால்.
 
இந்த சாலை எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமானது. 2005 வருடம் துவங்கி 2008 ஆம் ஆண்டு வரை, சிறு இடைவெளிக்குப் பின் மீண்டும் 2009 ஆம் ஆண்டு முதல் 2012 ஆம் ஆண்டு வரை தினசரி இந்த வழியே செல்வது வழக்கம். கீர்த்திலால் நகைக் கடைக்கு எதிரே உள்ள பழரசக் கடை, பக்கத்தில் உள்ள கொல்கத்தா சாட் போன்றவற்றில் நெடுங்காலம் குடியிருந்தவன். லட்சுமி டீ ஸ்டாலுக்கும் ஏகப்பட்ட முறை சென்று ரிலாக்ஸ் செய்தவன். பக்கத்தில் உள்ள பெட்டிக்கடையில் தமிழக அரசியல் புத்தகம் வாங்கிப் படிப்பதை வாடிக்கையாக வைத்திருந்தவன் ஆனால் அப்போதெல்லாம் எனக்கு ஐந்து ரூபாய் உணவகம் பற்றித் தெரியாது. போஜனம் தொடர் எழுதத் துவங்கியவுடன் நண்பர் ஒருவர் இந்த உணவகம் பற்றி சொல்லி ஆச்சர்யத்தில் மூழ்கடித்தார். கடைக்குப் போய் பார்த்தேன். நண்பரின் கூற்று உர்ஜிதமானது.
 
மலிவு விலையில் தரமான உணவினை சுகாதாரமான சூழலில் வழங்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு முதல்வர் அம்மா தன் ஆட்சிக் காலத்தில் அம்மா உணவகங்களை தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் துவக்கி மக்களின் பசியைப் போக்கினார்.   

லக்ஷ்மி டீ ஸ்டாலை நடத்தி வரும் கணேசன் அவர்கள் 25 வருடங்களுக்கு முன்பு ஐந்து ரூபாய்க்கு பொட்டல சாதத்தை விற்பனை செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறார். வருடங்கள் செல்ல செல்ல விலைவாசி எகிறினாலும் வைராக்கியத்தோடு விலையை உயர்த்தக் கூடாது என்று விற்பனை செய்கிறார். இரண்டு முறை மட்டும் தவிர்க்க முடியாத காரணத்தால் உணவின் அளவை சிறிது குறைத்தாலும் ஐந்து ரூபாய் விலைக்கே விற்பனையைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார்.    
 
இரண்டு பாக்கெட் அல்லது மூன்று பாக்கெட்டுகள் வாங்கி சாப்பிட்டால் கண்டிப்பாக வயிறு நிறையும் என்று கடையின் ஸ்தாபகர் மட்டுமல்ல சாப்பிடுபவர்களும் தவறாது சொல்கிறார்கள். பார்ஸல் மட்டுமல்லாது கடையில் ஒரே சமயத்தில் ஆறேழு பேர் அமர்ந்து சாப்பிடும் விதத்தில் வடிவமைப்பு உள்ளது. நிறைய பேர் கடைக்கு வெளியே நின்றபடி சாப்பிடுகிறார்கள்.
 
கலந்த சாதம் மட்டுமில்லை. பார்ஸலில் தக்காளி சாதத்திற்கு தொட்டுக் கொள்ள ஊறுகாய் மற்றும் சாம்பார் தருகிறார்கள். சாம்பார் சாதம், மற்றும் தயிர் சாதத்திற்கு தொட்டுக் கொள்ள ஊறுகாய் தருகிறார்கள். அங்கே அமர்ந்து சாப்பிடுபவர்கள் அருகிலேயே ஊறுகாய் ஏனம் மற்றும் சாம்பார் வாளியை வைத்து விடுகிறார்கள். சிலர் சாம்பார் சாதத்திற்கு தொட்டுக் கொள்ள சாம்பார் வாளியிலிருந்து காயாக அரித்து எடுத்து போட்டுக் கொண்டு சாப்பிடுவதையும் பார்க்க முடிந்தது.
 
25 கிலோ அரிசி ஆயிரம் ரூபாய், தக்காளி, தயிர், சாம்பாருக்கான காய், எண்ணை, ஊறுகாய் என அனைத்திற்கும் சேர்த்து இரண்டாயிரம் முதல் இரண்டாயிரத்தி ஐநூறு ரூபாய் வரை செலவாகும் என்கிறார். தக்காளி, வெங்காயம் மற்றும் காய், எண்ணை விலை அதிகமானால் மூன்றாயிரம் ரூபாய் வரை மொத்த செலவினம் என்றும் சொல்கிறார் கணேசன்.  

 இந்த வியாபாரத்திற்கு என்று தனியாகப் பணியாளர்கள் யாரையும் அவர் அமர்த்திக்கொள்ளவில்லை. கணேசன் அவர்களின் மகன் ராஜூ இந்த கடைக்கு அருகே ஒரு துரித உணவகத்தை நடத்தி வருகிறார். அங்கு சமையல் வேலை செய்பவர்கள் சாம்பார், தக்காளித் தொக்கு, எலுமிச்சை சாதத்திற்கான கலவை போன்றவற்றைத் தயாரித்து தந்துவிடுகிறார்கள். இங்கு உலையில் சாதம் வடித்து அனைத்து சித்ரானங்களையும் தயார் செய்கிறார். இப்படிச்செய்வதால் பணியாளர் சம்பளம் என்ற செலவு தமக்கு இல்லை அதுவும் குறைவான விலைக்கு விற்பனை செய்வதற்கு உதவியாக இருக்கிறது என்கிறார் உரிமையாளர்.   
 
ஐந்து ரூபாய்க்கு சாதம் என்பதை சிலர் தகுதி குறைவாக கருதுவதால் பத்து ரூபாய்க்கு ரெண்டு பொட்டலங்கள் என்று சொல்லி விற்பனை செய்கிறார். கடையில் உள்ள டீ மாஸ்டர் மணி, கல்லாவில் உள்ள கேஷியர் சிவா ஆகியோருக்கு, கடை குறித்து பலர் உயர்வாகப் பேசுவதையும், கடை முதலாளி செய்யும் சேவை குறித்து அனைவரும் ஸ்லாகிப்பதையும் கண்டு பெருமித உணர்வோடு இருக்கிறார்கள்.
 
கேஷியரிடம் சித்ரான்னம் மட்டும் தானா டிபன் போன்றவையும் உண்டா என்று கேட்டேன்.
 
“டீ, காபி, பஜ்ஜி, வடை இது மாதிரி பலகாரம் உண்டு சார். மதியம் மட்டும் சாப்பாடு”
 
“என்னென்ன சாதம் போடுறீங்க ஜி?”
 
“சாம்பார் சாதம், தக்காளி சாதம், லெமன் சாதம், தயிர் சாதம்... சில நாள் லெமனுக்குப் பதிலா புளியோதரை”
 
“எவ்வளவு சாதப் பாக்கெட் சேல்ஸ் ஆவுங்க?”
 
“ஒரு நாளைக்கு நாலு வெரைட்டி சேர்த்து மொத்தமா ஆயிரத்துல இருந்து ஆயிரத்தி இருநூறு பாக்கெட் போடுவோம்”
 
“மதியம் எப்போ வியாபாரம் ஆரம்பிக்கும்”
 
“கரெக்டா பன்னிரெண்டே கால் மணிக்கு ஸ்டார்ட் பண்ணுவோம்”
 
“எப்போ முடியுங்க?”
 
“அது சொல்ல முடியாதுங்க, சில நாள் கால் அவர்ல தீர்ந்து போயிரும், எப்படிப் பார்த்தாலும் அதிகபட்சம் ஒரு மணி வரைக்கும் தாங்கும் அவ்வளவு தான். அதுக்குன்னு பன்னிரெண்டு அம்பதுக்கு யாரும் வராதீங்க, பன்னிரெண்டே காலுக்கே நம்ம கடைக்கு வாங்க ப்ளீஸ்”
 
மழை முழுதும் பொய்த்துப் போகாமல் அவ்வப்போது மெட்ராஸில் பொழிகிறது என்றால் அதற்கு கணேசன் போன்றவர்களே காரணம்!