கவிச்சிந்தனைகள் – பாரியன்பன் நாகராஜன்

என்மீது நிழல்பரத்தும்
தென்னைக்கு அப்படியே
என் தாயின் சாயல்
 
நாளெல்லாம் தேடியும்
அகப்படவேயில்லை
ஆகாயத்தின் அஸ்திவாரம்

பஞ்சம் பிழைக்க
வெகுதூரம் போன பறவை
திரும்புகையில் மெலிந்திருந்தது
 
என்னிதய ஆசனத்தில்
கம்பீரமாய் வீற்றிருக்கிறாய்
உன்னை எழுப்பிட மனமில்லை