கவிதைப் பக்கம் – பாரியன்பன் நாகராஜன்

நீல ரத்தம் சொட்டச்சொட்ட
காவியம் படைக்கிறது
பேனா.

அதே 
கன்னங்கள், உதடுகள்
சுவையில் வெவ்வேறு
முத்தங்கள்.

குடித்த நீரை
மழையாய்த் தருகிறது
மரங்கள். 

வீணையைத் தொலைத்தவன்
பாடலில் 
முன்வரிசையில் முகாரி.

வீட்டின் 
நாசித்துவாரங்கள் 
ஜன்னல்கள்.

படுத்தபோது ஆகாயமும் 
விழித்தபோது மண்ணும் 
பார்த்திருந்தேன்.

விதைத்த விதை
தந்தது
பல்லாயிரம்.

என் பையில்
கணம் கூடுகிறது சில்லறை
எதிரில் கோயில் வாசல்.

முதலில் கொதித்தது
பொத்தி வைத்த 
உலை.

முத்து முத்தாய் எழுதுகிறது
உழைப்பின் கவிதைகளை
வியர்வை.

குழந்தைக்காக
இசைந்திருக்கிறான்
புத்தனுக்கு அறவேயில்லை 
முத்த ஆசை.

வெவ்வேறு சுள்ளிகள் 
எரியும் அடுப்பில்
சமரசக் கூட்டணி.